Afke de Rijn

André Meiresonne in gesprek met Afke de Rijn, kwartiermaker bij Binnenlandse Zaken 'Drempels worden lager als je er vaker overheen gaat '

Afke van Rijn, doctor ingenieur. Vierenveertig jaar. Sinds 1 april kwartiermaker van de nieuwe directie Veiligheid en Bestuur bij Binnenlandse Zaken. Vrouw van Theo, en moeder van Anne van elf en Marije van acht. Ze wonen in een groot vrijstaand huis van honderd jaar oud dat elke makelaar wel in de etalage wil hebben. In haar schooltijd zat ze op de Europese school waar haar vader wiskundeleraar was, eerst in Bergen en later in Brussel. Op haar zeventiende ging ze technische informatica studeren in Delft. ‘Net na de ponskaarten. Tien procent dames. Vanaf mijn derde studiejaar geroeid. Daar heb ik nog veel vrienden van over.’ Om daarna de diepte in te gaan en te promoveren.
‘Daar heb je Ausdauer voor nodig: ik heb wel doorzettingsvermogen.’

Werk als hobby
‘Ik word blij als iets lukt. Zeker bij een moeizaam traject, dat geeft me dat een extra kick. Helemaal als ik net dat extra schepje er bovenop gedaan heb. Nu ik deze nieuwe baan heb zit ik ’s avonds vaak tot twaalf uur te werken. Ik lees heel veel, ben graag breed op de hoogte. Hard werken? Ik vind dat eigenlijk wel leuk: werk als hobby. Maar zaterdag doe ik echt niks. En daar geniet ik ook erg van, van die rust. En in de loop van de zondag ga ik me weer voorbereiden op maandag. In zo’n leven moet je wel een beetje structuur aanbrengen. Onze twee dochters eten drie keer per week ’s avonds bij een gastgezin. Dat geeft rust, ik kan na de file van het werk rijden, we hoeven niet naar huis te stressen voor de kinderen.’

Onderuit halen
‘Waar ik niet tegen kan is echt rattengedrag. Op slinkse wijze iets voor elkaar krijgen. Onbetrouwbaar, niet open. Het gaat mij steeds makkelijker af mensen daar op aan te spreken. Niet meteen, ik moet eerst mijn emoties kwijt zijn. Tot tien tellen helpt. Dan vraag ik: Weet je wat dit bij mij teweegbrengt? Vroeger was ik bang dat ik de goede woorden niet kon vinden. Nu vertel ik hoe ik me erbij voel. En wat blijkt? Mensen vertonen dit gedrag omdat ze een bepaald resultaat willen bereiken. Het blijkt niet tegen mij gericht te zijn: ze zijn teveel op hun eigen doel gericht! Ik heb nog nooit meegemaakt dat ze het deden om mij onderuit te halen.’

Kiezen geeft rust
‘Ik vind het heerlijk om met mensen te werken. Ik heb graag mensen om me heen. Ik ben geen echte wetenschapper, dat is me te eenzaam. Ik help mensen door vragen te stellen. Zo kunnen ze erachter komen wat hun echte drempels zijn. Doorvragen, geduld hebben. En ook stil blijven, dan komen de woorden wel - een diepere laag, de dingen waar het echt om gaat. Stiltes kunnen heel krachtig zijn! Daar moet je dan niet bang voor zijn. Vaak gaat het om keuzes maken. Als je kiest vind je meer rust. Als je niet kiest blijft alles maar sudderen en daar heeft niemand iets aan. Ik ben bijvoorbeeld voorzitter van het schoolbestuur, en niet van de ouderraad. Want dan voel ik mij te vaak verplicht van alles te doen. Ik ga wel met schoolreisje of sportdag mee. Ik maak liever mijn eigen keuzes.’

Vriendelijk en zakelijk
‘Iemand zei een keer tegen me: Ik ben benieuwd of je niet te lief bent. Die dacht dat ik een aardig lief meisje ben. Een vriendelijke stijl helpt mij om te komen waar ik wil. Ik wil zeker niet iedereen tevreden stellen. Ik ben ook heel rationeel. Mensen die mij beter kennen zeggen: Je bent heel mensgericht maar je bent ook heel zakelijk. Best of both worlds! Vaak vraag ik aan mensen: wat wil je nou zeggen, wat bedoel je nou? Veel mannen vind ik vaak heel wollig. Ik zou het gewoon leuker vinden als er in de top meer vrouwen komen. De mix tussen mannen en vrouwen is nu niet goed. Maar niet geforceerd, want niets is zo erg als positieve discriminatie.’

Niet bang
‘Het is niet erg als je het niet redt en daardoor je afspraak niet na kunt komen, maar zeg het dan! Vaak zeggen mensen het te laat. Wees open, ook over je fouten, je moet ze niet verdoezelen. Van fouten leer je, en daarom moet je niet bang zijn om ze te maken en er open voor uit te komen. Ik heb zelf steeds minder schroom, ben er makkelijker in geworden. Maar ik ben niet bang, dat helpt. En drempels worden lager als je er vaker overheen gaat. Het is wel belangrijk om een veilige omgeving te creëren. Ik wil zelf het voorbeeld zijn. Dus niet fouten afstraffen maar samen kijken hoe je ze kunt herstellen. En vanwege trots fouten niet toegeven? Dan maak je de verkeerde keuze in mijn ogen... Dat is dom.’

Cabrio
‘Ik ben bezig met een zoektocht, een leuke zoektocht. Aan de ene kant wil ik de diepte in, de stukken induiken. Aan de andere kant roep ik: Help ik wil eruit! Ik wil me niet opgesloten voelen, ik zoek de ruimte, heb vrijheid nodig. Heel symbolisch, die ballonvaart die me bij mijn afscheid bij EZ werd aangeboden. En ik zou graag in een cabrio rijden, met het dak open. Maar dan wel een sportieve, een twoseater. Als ik mensen zichzelf heb leren ontwikkelen, dat vind ik het allermooiste. En er zijn voor anderen. Zoals mijn oudste dochter bij dat afscheid zei: Een moeder doet van alles met je: shoppen, vervoeren, de dag doornemen, problemen bespreken, beschermen en steunen; een moeder moet je hebben zoals de mijne.’